บทความ

บันทึกความทรงจำเสี้ยวหนึ่งในเส้นทางไว้ เผื่ออ่านยามแก่เฒ่า

โดยมีเงื่อนไขว่า ต้องกด shutter เพียงครั้งเดียว..

ภาพนี้ เกิดจากการทดลองถ่ายเพื่อเรียนรู้ฟิลม์อินฟราเรดอย่างจริงจัง ราวเฉียด 20ปีเอง...

ลองจินตนาการดูครับ หากภาพนี้เป็นขาวดำแล้ว เราจะรู้สึกอย่างไร

ภาพแรก ถ่ายด้วยกล้อง SonyA7RIII modify เป็นอินฟราเรด ส่วนภาพที่สองใช้กล้อง SonyA7RIII มาตรฐาน

เมืองไม่ใหญ่ที่มีประวัติศาสตร์ไม่เล็ก.....

มุ่งมองในแง่การเร้าความรู้สึก ก็อาจพอจะเรียก Expressionism ก็ได้ และมองภาพรวม ก็จัดว่า เป็น Fine Art ได้อีก...

เบื้องหลังที่สำคัญไม่น้อยกว่า เทคนิค ที่ทุกคนก็รู้ดีอีก คือ เวลาและความเพียรพยายาม สิ่งนี้ อธิบายง่ายสุดแต่ทำยากสุด

การไปคนเดียวก็มีจุดเด่น ก็คือ เรามีสมาธิที่สูงกว่ามาก

เพราะทุกเหตุการณ์สามารถเกิดในเสี้ยววินาที...

ตราบใดที่พอมีแสง ก็จะยังคงเดินไปหา

เช้าตรู่ก็ถ่ายฟ้าบลู เย็นก็ถ่ายอีกครั้ง

ขืนชอบอะไรๆเหมือนกันหมด คงสร้างปัญหาวุ่นวายไปอีกแบบจริงๆ

เราสามารถสร้างสรรค์ภาพให้แตกต่างทั้งๆที่ยืนอยู่ที่เดียวกันได้ด้วยวิธีการที่หลากหลาย

Powered by MakeWebEasy.com